Tres historias de caiados

P { margin-bottom: 0.08in; direction: ltr; color: rgb(0, 0, 0); widows: 2; orphans: 2; }P.western { font-family: “Times New Roman”,serif; font-size: 12pt; }P.cjk { font-family: “Times New Roman”,serif; font-size: 12pt; }P.ctl { font-family: “Times New Roman”,serif; font-size: 12pt; }

Alfonso Campos Pérez

Son tres obxectos cotiás. Simples, case faltos de pretensións os máis; feitos de materiais autóctonos, uns, coa esencia importada o outro. Sábense parentes do caiado de Moisés separador de augas, do caxato de Gándalf loitando contra o mal; sábense irmaos do Tirso de Baco, do Caduceo de Mercurio orlado de ofidios, da vara de Esculapio coa serpe sanadora; comparten saiba cos cetros do poder-poderoso, coa batuta para marcar o ritmo e coa autoridade dun báculo revestido de pompa e circunstancia. Algúns espétanse e agroman ou manan en fontes perennes de líquidos prodixiosos. Mais istes, ánónimos compañeiros da vellez, fálannos de decrepitude, de forzas minguadas, de apoios necesarios para o sostén e a locomoción.

Un deles é a parábola do noso pequeno mundo. O seu dono buscando un lameiro, antes de fartura, perdeuno e perdeuse entre a broza mesta. Dende aquelas refuxiouse para sempre nos pregues da memoria entre camiños transitados e leiras traballadas.

Outro pertenceu ao fillo pródigo que reclamou eidos e casa. Apropiouse do caiado e cortouno a medida para ratificar a posesión. A morte devolveullo ao irmán definitivamente inadaptado.

O terceiro apareceu entre o lixo aínda con restos de casca verde. Olía a novo e a abandono como un canciño sin amo.

Tres historias de caiados e de vida fuxidía.